February 14th, 2010

nakalipas na ang isa't kalahating taon sa med pero parang wala namang naganap na pagbabago.parang mas lalo pang pababa ang punta ko.di ko naiintidihan.sabe saken dati,kapag gusto mo ang isang bagay kahet ganu pa kahirap yun eh gagawen mo ang lahat para makuha mo yun.gusto ko maging doktor pero di ko magawang magalingan sa kahet anu.oo alam ko.sasabihen mo na mahirap magdoktor kaya kelangan ko magaral.alam ko yun.pero di kasing dali sabihen ang paggawa nun.sinusubukan ko naman talaga lahat sa abot ng makakaya ko.pero di pa ren ako umaabot sa dapat kong makuhang grado.sasabihen mo nanaman na dapat mas galingan ko pa magaral para mas maganda ang makuha ko.sinubukan ko na den yun.pero isipen mo,di ba nakakapagod kunen ang isang bagay na parang ayaw naman ibigay sayo?nakakapagod gumawa nng effort tapos ang ending eh parang isasampala lang sayo na "hanggang jan ka lang talaga".nakakasama sa loob.nakakahina ng tuhod.nakakasaket sa puso.at nakakapagod isipen ang mga pwede mo pang gawen kung lahat nagawa mo na.parang gusto mo na lang umupo at magpahinga.minsan iniisep ko kung tumigel muna ako at balikan pagkatapos ng ilang buwan.hindi ko alam.di ako ganun katatag at di ko ganun katiwala ang sarile ko para bumalek sa unang baitang ng hagdan ulet lalo na kung palagay kong "mejo" malayo na den ang narating ko...kahet alam kong nasa pangalawang hakbang pa lang ako...nakakapagod bumangon kung mashado ka ng madaming galos at tinik sa paa.kung sinu man ang nagsabing "the more you fall down,the stronger you get" eh isang wirdong tao.di lahat ng sinasabe ng iba e na-aapply sa buhay mo.mahirap tumakbo ng madameng tinik sa paa.at lalonglalo na kung giveup ka na talaga.

pasensha kung mukang di ko na talaga kaya.sinusubukan ko naman talaga.wag mo sana akong ijudge kung mukang mashado akong nega sa buhay ko dahel lang sa isang entry na to.mashado na den akong madameng napagdaanan na mei kasamang baldebaldeng luha para maayus kung anu mang nagaganap saken...